واقعیتی شوم، مرگبارترین سونامی تاریخ بشر

0
769

مرگبارترین سونامی تاریخ بشر وبزرگترین توفان ممكن را داریم پشت سر می‌گذاریم …واقعیتی شوم… نتیجه افزایش جمعیت ما در جهان است …….

در حالی كه ما فقط می‌خواهیم همه مشكلات كنونی را به كمك فناوری و با جایگزین كردن سوخت‌های فسیلی از سر راه برداریم. بیابان‌زایی یا در واقع تبدیل زمین‌های زراعی به بیابان هم بخشی از این تغییرات است.

پیام ساده‌ای برای شما دارم كه بسیار امیدبخش است. ما محیط‌های زیستی داریم كه رطوبت تمام سال در آنها وجود دارد. و در نتیجه خلق زمین‌های گسترده بی‌آب‌ و علف در آنها تقریبا غیرممكن است. مهم نیست چه بلایی سر زمین آورده باشید، طبیعت آن را به سرعت ترمیم می‌كند. …

این عكس را در بیابان تیهاما گرفته‌ام جایی كه تنها ۲۵ میلیمتر باران در سال می‌بارد. حالا این بشكه‌های آب را در نظر بگیرید كه هر كدام حدود ۲۰۰ لیتر گنجایش دارند. بیش از ۱۰۰۰ بشكه در هر هكتار در یك روز آب ریخته شده و فردای آن باز هم زمین به این شكل بوده است. فكر می‌كنید آب كجا رفته است؟ بخش كوچكی از آن روی زمین جاری شده و بخش عمده آن كه به زمین فرورفته و یا دوباره تبخیر شده است. درست مانند همان اتفاقی كه در باغچه شما رخ می‌دهد اگر خاك را عاری از پوشش گیاهی رها كنید. به این دلیل كه آب و كربن هر دو متصل به مواد آلی خاك هستند، زمانی كه خاك را از بین می بریم كربن را به جو باز خواهیم گرداند.

…(ما فکر میکنیم) بیابان‌زایی تنها در زمین‌هایی رخ می‌دهد كه لم‌یزرع و خشك یا درگیر كم‌آبی باشند. اما اگر از كمی نزدیك‌تر به این علفزار نگاه كنید می‌بینید كه بخش قابل توجهی از خاك در این منطقه فاقد پوشش گیاهی و پوشیده از لایه‌ای از خزه است كه تبخیر آب را بسیارساده خواهد كرد. این همان سرطانی است كه بیابان‌زایی نامیده می‌شود و تا علفزار را از بین نبرد، ما متوجه نخواهیم شد.

حالا به این نتیجه می‌رسیم كه دام‌ها عامل ایجاد بیابان‌زایی هستند … كه با خوردن حجم وسیعی از گیاهان خاك را عاری از پوشش گیاهی كرده و باعث تصاعد گاز متان شده‌اند. تقریبا هر كسی. این را می‌داند یا همان‌طور كه من می‌دانستم، … من عاشق حیات وحش هستم و به همین خاطر با نفرت از دام‌ها بزرگ شدم به خاطر خرابی‌هایی كه به بار آورده بودند. تحصیلات دانشگاهی من به عنوان یك بوم‌شناس باز هم نفرت مرا بیشتر كرد.

ما زمانی یقین داشتیم كه زمین گرد نیست. اشتباه می‌كردیم و باز هم ممكن است اشتباه كنیم.

زمانی من مرد جوانی بودم یك زیست‌شناس تازه كار در آفریقا و در تبدیل زمین‌های بی‌نظیر به پارك‌های ملی آینده مشاركت داشتم. حدود دهه ۱۹۵۰ بود ما هر كاری كه فكر كنید برای محافظت از حیوانات انجام می‌دادیم و سپس اوضاع زمین‌ها بدترشد . حالا هیچ دامی وجود نداشت تنها فیل‌ها بودند كه احساس كردیم تعدادشان بیش از اندازه زیاد است من با تحقیقی. پیشنهاد كردم از تعداد آنها كاسته شود تا به حدی برسد كه زمین گنجایش آنها را داشته باشد. می‌بایست تصمیم هولناكی می‌گرفتم. دولت تیمی از كارشناسان را تشكیل داد تا تحقیقاتم را بررسی كنند. آنها این كار را انجام دادند و نظراتم را تأیید كردند در نتیجه طی سال‌های بعد ما ۴۰ هزار فیل را كشتیم. همه چیز بدتر شد و این‌كار به بزرگترین و غم‌انگیزترین اشتباه زندگی من تبدیل شد اشتباهی كه تا لحظه مرگ همراه من خواهد بود. البته این اشتباه درس با ارزشی برای من داشت، باعث شد كاملا مصمم شوم تا همه عمرم را وقف پیدا كردن راه حل بكنم.

زمانی كه به آمریكا آمدم از دیدن اینكه پارك‌های ملی اینجا هم مانند این نمونه به بدی پارك‌های ملی آفریقا دچار بیابان‌زایی شده‌اند، شوكه شدم. هیچ دامی در كار نبود حداقل برای ۷۰ سال ………..

واقعیت اینست كه ما هرگز علل بیابان‌زایی را درك نكرده‌ایم، آن چیزی كه ما نتوانستیم بفهیم این بود كه دربخش‌هایی از زمین كه بارش و خشكسالی فصلی داشتند خاك و پوشش گیاهی را تعداد زیادی از حیوانات گیاهخوار حفظ كرده بودند كه با خود شكارچیان بسیاری را به منطقه می‌كشاندند. آنها بهترین راه را برای دفاع در برابر گوشتخواران انتخاب كرده و دسته‌جمعی حركت می‌كردند … آنها ادرار و مدفوعشان را در حین حركت به زمین بر‌می‌گرداندند و حركت مانع از این می‌شد كه پوشش گیاهی بیش از حد خورده شود و البته گیاهانی كه لگد شده بودند خاك را به خوبی می‌پوشاندند درست در مسیری كه گله عبور كرده بود.

این تصویر یك علفزار فصلی معمولی را نشان می‌دهد كه در نتیجه تنها ۴ ماه بارش به وجود آمده و پس از ۸ ماه خشكسالی در این تصویر دیده می‌شود. می‌توانید تغییرات ایجاد شده در دوره خشكسالی طولانی را مشاهده كنید. حالا تمام این علف‌های خشك باید به شكل طبیعی تجزیه شده و پیش از فصل رویش آتی به خاك برگردند. در غیر این صورت علفزار و خاك شروع به مردن خواهد كرد… برای جلوگیری از این اتفاق قرن‌هاست كه آتش را انتخاب كرده‌ایم اما آتش هم خاك را بایر و عاری از پوشش گیاهی رها خواهد كرد و بدتر اینكه سوزاندن یك هكتار علفزار می‌تواند طبیعت را بیش از ۶٫۰۰۰ خودرو آلوده و تخریب كند. در آفریقا هر سال علفزارها را می‌سوزانیم . ما به عنوان محقق سوزاندن علفزارها را تأیید كرده‌ایم به این خاطر كه فكر می‌كنیم مواد مرده را حذف می‌كند و به گیاه شانس رشد دوباره را می‌دهد.

حالا به این علفزار خشك نگاه كنید برای حفظ سلامت آن چه كاری می‌توانیم انجام بدهیم؟ …فقط یك راه حل برای ما محققان و اقلیم‌شناسان باقی‌مانده است یك راه باورنكردنی و آن استفاده از دام‌ها است در دسته های بزرگ و در حال حركت تا نقش گیاهخواران و گوشتخواران را بازی كنند و در حقیقت شیوه طبیعت تكرار شود. هیچ راه حل دیگری برای بشر باقی‌ نمانده است.

پس بیایید این كار را شروع كنیم………..

….ما زیست‌شناس‌ها و بوم‌شناس‌ها  با چیزی پیچیده‌تر از طبیعت برخورد نكرده‌ایم. به همین خاطر من به جای اختراع دوباره چرخ به دنبال این رفتم كه ببینم كسی پیش از من آن را ساخته است. تكنیك‌هایی را كشف كردم كه می‌توانستم آنها را با شرایط بیولوژیك منطقه سازگار كنم و با استفاده از آنها چیزی را تهیه كردم كه آنرا مدیریت كل‌نگر و تغذیه برنامه‌ریزی شده نام‌گذاری كردیم. به فرایند برنامه‌ریزی كه می توانست به همه پیچیدگی‌های طبیعت پاسخ دهد در حالی كه پیچیدگی‌های اجتماعی، محیط زیستی و اقتصادی ما را در نظر دارد.

…بیایید به بخشی از نتایج این كار نگاه كنیم. اینجا زمینی نزدیك به زمین آزمایشی ما در زیمباوه است. كه چهار ماه بارش بسیارعالی را تجربه كرده و باید منتظر فصل طولانی خشكسالی می‌باشد. اما همانطور كه می‌بینید، تقریبا همه آب باران از سطح خاك تبخیر شده است. رودخانه با اینكه بارش‌ها به تازگی تمام شده‌اند، خشك شده و ۱۵۰٫۰۰۰ نفر ساكنان منطقه كاملا وابسته به كمك‌های غذایی هستند. حالا بیایید در روزی مشابه به زمین ما برویم با همان میزان بارش و نگاهی به آن بیندازیم. رودخانه ما خروشان، سالم و پاك است.بسیارخوب! محصول بوته‌ها، علف‌ها، درخت‌ها و گیاهان خودرو و هر چیزی كه تصورش را بكنید بارورتر است و هیچ نگرانی از سال‌های خشك وجود ندارد. این كار را تنها با افزایش تعداد گاوها و بزها انجام داده‌ایم ۴۰۰درصد و چریدن آنها را به نحوی طراحی كردیم كه از طبیعت تقلید شده باشد فیل‌ها و بوفالوها هم اضافه شدند زرافه‌ها و هر حیوان دیگری كه به آن دسترسی داشتیم. اما پیش از اینكه شروع كنیم، زمین ما چیزی شبیه به این بود. خاك عاری از پوشش گیاهی ۳۰ سال بود كه طی فرسایش داشت از بین می‌رفت و اهمیتی نداشت كه چقدر باران دریافت كرده است. خوب! درخت علامت‌گذاری شده و تغییرات را ببینید از زمانی كه به كمك دام‌ها روند طبیعی را آغاز كردیم. این منطقه دیگری استكه زمانی بایر بوده و تحت اثر فرسایش قرار داشته كافی است به پای این درخت كوچك نگاه كنید تا ببینید ۳۰ سانتیمتر از خاك از دست رفته است. خوب! حالا دوباره به تغییرات نگاه كنید باز هم فقط از دام‌ها برای شبیه‌سازی طبیعت استفاده شده است. می‌بینید كه درخت‌های به زمین افتاده‌ای وجود دارند چون خاك حاصلخیزتر فیل‌ها را به سمت خود كشیده است. این زمین در مكزیك شرایط هولناكی داشت من ناچار شدم آن تپه را برای نشانه‌گذاری انتخاب كنم چون تغییرات بسیار شگرف بوده است.

(دست‌زدن حاضران)

به شما یادآوری می‌كنم كه دارم در مورد خاك زمین حرف می‌زنم كه سرنوشت ما را در دست دارد …..

فكر می‌كنم به شما نشان دادم كه چطور می‌توانیم با طبیعت كنار بیاییم با هزینه‌ای بسیار اندك و همه چیز را به شكل اول خود برگردانیم. ما همین حالا هم كار مشابهی انجام … اگر ما كاری را كه برایتان توضیح دادم، انجام بدهیم می‌توانیم كربن كافی را از جو زمین بگیریم و به شیوه‌ای كاملا ایمن آنرا در خاك علفزارها نگهداری كنیم برای هزاران سال و اگر تنها این كار را در نیمی از علفزارهای زمین انجام بدهیم همان‌طور كه دیدیم می‌توانیم بشر را به دوران پیش از انقلاب صنعتی برگردانیم در حالی كه غذای كافی برای همه انسان‌ها داریم. من به اندك تلاش و هزینه‌ای فكر می‌كنم كه می‌تواند امید بیشتری را برای سیاره ما به ارمغن بیاورد برای بچه‌های ما فرزندان آنها و همه بشریت.

سپاسگزارم.

متشكرم كریس.

كریس اندرسون: متشكرم و مطمئنم همه كسانی كه اینجا هستند، مانند من صدها پرسش دارند و دلشان می‌خواهد صمیمانه از تو تشكر كنند. تنها یك سئوال كوتاه بپرسم. زمانی كه اولین‌بار گله‌ها را به زمین‌های بایر آوردی بیابان‌ بودند. چطور این دام‌ها را سیر می‌كردی؟ چطور كار را شروع كردی؟

آلن سیوری: خوب، زمان طولانی را صرف این كار كردیم و تنها دفعه‌ای كه ناچار به تهیه تغذیه برای دام‌ها شدیم در حین احیای معدنی بود كه زمین آن ۱۰۰درصد بایر بود. اما سال‌ها پیش بدترین زمین ممكن را در زیمباوه داشتیم من جایزه‌ای ۵ پوندی گذاشته بودم برای كسی كه در فاصله‌ای بیش از ۱۶۰ كیلومتر بتواند یك گیاه پیدا كند كم نیست، مسافت ۱۶۰ كیلومتری، و در چنین زمینی ما تعداد دام‌ها را سه برابر كردیم در سال اول، بدون اینكه آنها را دستی تغذیه كنیم فقط با حركت و شبیه‌سازی طبیعت و البته قوانین و منحنی‌ها این كمی برای توضیح پیچیده است؛ اما چیز دیگری در كار نبود.

ثبت پاسخ

Please enter your comment!
Please enter your name here